Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące raka wątrobowokomórkowego: 1) biopsja wątroby to złoty standard diagnostyczny; 2) badania obrazowe są wystarczające do rozpoznania tylko w przypadku wątroby marskiej; 3) przeszczepienie wątroby jest zarezerwowane dla chorych z pojedynczą zmianą ogniskową w wątrobie; 4) hemochromatoza jest stanem predysponującym do rozwoju tego raka. Prawidłowa odpowiedź to:

E

1) U chorych z marskością wątroby hepatocellular carcinoma (HCC) rozwija się najczęściej na podłożu przewlekłego uszkodzenia i regeneracji hepatocytów. W tej populacji typowy obraz zmiany w badaniach dynamicznych (TK lub MRI z kontrastem) – czyli wzmocnienie w fazie tętniczej i „wypłukiwanie” (washout) w fazie żylnej lub opóźnionej – ma bardzo wysoką wartość predykcyjną dodatnią. Z tego powodu charakterystyczny wzorzec naczyniowy uznaje się za wystarczający do postawienia rozpoznania, bez konieczności potwierdzania histopatologicznego. Odwrotnie jest u pacjentów bez marskości. W tej grupie HCC występuje rzadko, a ogniskowe zmiany w wątrobie częściej stanowią przerzuty, zmiany łagodne (naczyniak, FNH, gruczolak), cholangiocarcinoma lub zmiany zapalne. Sam obraz radiologiczny – nawet jeśli sugeruje HCC – nie daje pewnej diagnozy. W takich przypadkach rozpoznanie HCC zazwyczaj wymaga weryfikacji histopatologicznej. Biopsja jest także wskazana u chorych z marskością, gdy obrazowanie nie prezentuje typowego wzorca lub zmiana ma mniej niż 10 mm, albo gdy charakter radiologiczny jest niejednoznaczny. Standardy AASLD, EASL czy LI-RADS podkreślają, że rozpoznanie HCC bez biopsji dotyczy wyłącznie pacjentów z marskością lub innym stanem wysokiego ryzyka (np. przewlekłe HBV), u których zmiana spełnia wszystkie kryteria obrazowe. Poza tą grupą biopsja pozostaje podstawą rozstrzygnięcia. 2) Dziedziczna hemochromatoza jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju raka wątrobowokomórkowego, szczególnie gdy prowadzi do marskości. Źródła: