5-letniego chłopca przyprowadza do lekarza mama, ponieważ martwi się obecnymi od kilku miesięcy zmianami w jego zachowaniu. Matka pacjenta podaje, że sporadycznie w nocy zdarzały się epizody, podczas których chłopiec wydawał się bardzo przestraszony, siadał na łóżku płacząc i krzycząc coś niezrozumiale. Twierdzi, że podczas takich incydentów początkowo trudno go było uspokoić, a on sam zwykle cały się trząsł, mocno się pocił i szybko oddychał. W końcu, po 10-15 minutach chłopiec uspokajał się, a następnie zasypiał. Które z poniższych pytań należy zadać celem potwierdzenia diagnozy zespołu lęków nocnych u tego pacjenta?

B

Najbardziej pomocne w potwierdzeniu rozpoznania lęków nocnych u 5-letniego chłopca są pytania dotyczące typowych cech klinicznych tego zaburzenia, zgodnie z kryteriami diagnostycznymi kluczowe jest ustalenie, czy epizody pojawiają się w pierwszej trzeciej części nocy, czy towarzyszą im nagłe przebudzenia z krzykiem, silny lęk, objawy autonomiczne (np. pocenie, tachykardia, szybki oddech), dezorientacja, trudność w nawiązaniu kontaktu i brak pełnej świadomości podczas epizodu, a także amnezja po przebudzeniu.Spośród podanych opcji, pytanie, które najbardziej pomaga w różnicowaniu lęków nocnych od innych zaburzeń snu, brzmi: Czy pacjent ma koszmary senne?. Koszmary (nightmares) występują w fazie REM, zwykle w drugiej połowie nocy, są związane z wyraźnym, szczegółowym wspomnieniem treści snu i łatwym wybudzeniem dziecka, co odróżnia je od lęków nocnych, które pojawiają się w NREM, z brakiem lub minimalnym wspomnieniem snu i trudnością w wybudzeniu.