55-letnia kobieta przychodzi do lekarza, ponieważ od 20 lat cierpi z powodu przymusu powtarzania różnych czynności i jest już zmęczona marnowaniem czasu. Pacjentka podaje, że wielokrotnie w ciągu dnia sprawdza czy zamknęła drzwi w swoim domu, kilka razy na godzinę myje ręce i każdego ranka przed wyjściem do pracy trzy razy sprawdza czy wyłączyła różne urządzenia elektryczne. W wywiadzie obecny blok przedsionkowo-komorowy II stopnia. Który z poniższych leków będzie stanowił najlepszą opcję terapeutyczną dla tej pacjentki?

A

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest rekomendowana jako lek pierwszego wyboru w leczeniu OCD ze względu na skuteczność, bezpieczeństwo oraz minimalny wpływ na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Sertralina nie wykazuje istotnego działania proarytmicznego ani nie pogarsza bloku AV. Klomipramina, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, jest przeciwwskazana u pacjentów z blokiem AV II stopnia ze względu na silne działanie antycholinergiczne i ryzyko pogłębienia zaburzeń przewodzenia oraz wywołania groźnych arytmii. Klonazepam, choć może łagodzić objawy lękowe, nie jest skuteczny w leczeniu OCD i może nasilać bradykardię oraz blok AV poprzez działanie depresyjne na układ przewodzący serca. Metylofenidat nie jest stosowany w leczeniu OCD, a jego działanie sympatykomimetyczne może prowadzić do tachyarytmii, ale nie poprawia przewodnictwa AV. Kwetiapina, atypowy neuroleptyk, nie jest lekiem pierwszego wyboru w OCD i może pogłębiać blok AV oraz wywoływać bradykardię.