35-letni mężczyzna, leczony psychiatrycznie od 7 roku życia. W 1. klasie przystawiał dzieciom drewniany pistolet, mówiąc zabijam. Lekceważył uwagi. Czas spędzał głównie robiąc liczne makiety broni. Cytował z pamięci długie teksty książki. Niezgrabny w poruszaniu, często podskakiwał, machał rękami, wydając dźwięki jak kaczka, także w miejscach publicznych. Nie przyjmował uwag, na studiach wykładowcom wytykał błędy. W grupie terapeutycznej wyśmiewał się ze słabości uczestników, nie reagował na ich emocje. Wskaż rozpoznanie według ICD 10 i DSM 5:

B

Obraz kliniczny – od wczesnego dzieciństwa utrwalone deficyty w komunikacji społecznej (brak reakcji na emocje, trudności w nawiązywaniu relacji, sztywne zasady, krytykowanie wykładowców), stereotypie ruchowe i wokalne oraz wąskie, intensywne zainteresowania przy zachowanej mowie i zdolnościach poznawczych – odpowiada autyzmowi ze spektrum (daw. zespół Aspergera); w DSM‑5 mieści się to w spektrum zaburzeń autystycznych „wymagającym wsparcia” u osób bez opóźnienia językowego. Zespół Retta, dziecięce zaburzenie dezintegracyjne i autyzm wczesnodziecięcy cechuje inny przebieg (regres, utrata umiejętności, częstsze opóźnienie mowy), a zaburzenia zachowania nie tłumaczą stereotypii i deficytów społecznych typowych dla spektrum zaburzeń autystycznych.