Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące raka drobnokomórkowego płuc: 1) podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej jest złym wskaźnikiem rokowniczym; 2) pojawienie się wymiotów kilka dni po zastosowaniu leczenia jest charakterystyczne dla chemioterapeutyków stosowanych w trakcie leczenia raka drobnokomórkowego płuc; 3) leczenie operacyjne jest preferowaną metodą leczenia; 4) zdjęcie RTG to najskuteczniejsza metoda obrazowania odpowiedzi na chemioterapię; 5) guz w przypadku raka drobnokomórkowego płuc może być czynny neuroendokrynnie. Prawidłowa odpowiedź to:

E

W raku drobnokomórkowym (SCLC) podwyższone stężenie dehydrogenazy mleczanowej (LDH) koreluje z gorszym rokowaniem, a występowanie opóźnionych wymiotów po kilku dniach jest typowe dla silnie emetogennych schematów stosowanych w SCLC (np. cisplatyna ± etopozyd), wymagających profilaktyki przeciwwymiotnej. Ponadto SCLC jest nowotworem neuroendokrynnym i może powodować zespoły paranowotworowe (SIADH, ektopowe ACTH). Sposób leczenia chorych na raka płuca ustala się w każdym przypadku indywidualnie. Wybór leczenia zależy przede wszystkim od zaawansowania nowotworu w chwili rozpoznania - leczenie operacyjne jest zalecane dla stopnia I i II, a ocena odpowiedzi na leczenie wymaga CT/PET, nie jedynie RTG klatki. Źródło: