Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące raka brodawki Vatera:

B

Rak brodawki Vatera często ujawnia się stosunkowo wcześnie dzięki objawom wynikającym z zaburzeń odpływu żółci oraz wpływu guza na przewód pokarmowy. Do najczęstszych manifestacji klinicznych należą żółtaczka, biegunka oraz krwawienia z przewodu pokarmowego. W początkowych stadiach choroby niedrożność dróg żółciowych może być częściowa, co prowadzi do napadowej żółtaczki. U części pacjentów obserwuje się również świąd skóry spowodowany retencją kwasów żółciowych, a także niespecyficzne dolegliwości, takie jak nudności, wymioty czy utrata apetytu, prowadzące do stopniowej utraty masy ciała. Ból brzucha, choć możliwy, występuje rzadziej niż w przypadku guzów trzustki i zwykle ma mniejsze nasilenie. Podejrzenie nowotworu brodawki Vatera wymaga diagnostyki obrazowej i endoskopowej, rozpoczynając od tomografii komputerowej w protokole trzustkowym, a następnie wykonania esophagogastroduodenoskopii (EGD) z pobraniem wycinka do badania histopatologicznego, często uzupełnionej endoskopową ultrasonografią (EUS). W razie wskazań zaleca się także kolonoskopię w ramach oceny współistniejących zmian nowotworowych w przewodzie pokarmowym. W przypadku wykrycia guza brodawki, leczenie może obejmować endoskopowe usunięcie (preferowane), ampullektomię chirurgiczną lub, w wybranych przypadkach, operację typu Whipple (pancreatoduodenektomię). W porównaniu z innymi nowotworami okołobrodawkowymi, guzy brodawki Vatera wykazują stosunkowo korzystne rokowanie. Podobnie, w odniesieniu do nowotworów dystalnej części przewodów żółciowych, rak brodawki cechuje się lepszą przeżywalnością. W retrospektywnym badaniu obejmującym 163 pacjentów z rakiem brodawki Vatera oraz 91 pacjentów z dystalnym rakiem przewodu żółciowego, stwierdzono, że 5-letnie przeżycie wynosiło 68% w grupie pacjentów z guzem brodawki w porównaniu do 54% w grupie pacjentów z rakiem dystalnych dróg żółciowych. Źródła: