55-letnia pacjentka z rozpoznaniem schizofrenii od 25 lat przyjmuje haloperidol. Chora skarży się na obecność ciągłych objawów żucia, grymasów twarzy i mlaskania wargami. Objawy utrzymują się pomimo obniżenia dawki haloperidolu. Odstawienie neuroleptyku skutkuje obecnością urojeń prześladowczych i imperatywnych omamów słuchowych, które każą jej zabić członków rodziny. Na który z poniższych leków przeciwpsychotycznych należy u tej pacjentki zamienić haloperidol?

D

Pacjentka prezentuje dyskinezę późną po długotrwałym haloperidolu; ze względu na nasilenie psychozy po odstawieniu nie można przerwać leczenia, więc wskazane jest przejście na lek o niższym ryzyku pozapiramidowym. Atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak olanzapina, wykazują korzystniejszy profil bezpieczeństwa w zakresie objawów pozapiramidowych i mogą zmniejszać nasilenie dyskinez późnych, w przeciwieństwie do leków pierwszej generacji Wśród wymienionych opcji, olanzapina jest lekiem zalecanym do zamiany haloperidolu w tej sytuacji klinicznej. Pozostałe leki (chlorprotiksen, perazyna, tiorydazyna, perfenazyna) należą do klasycznych neuroleptyków i nie są rekomendowane w przypadku wystąpienia dyskinez późnych, gdyż mogą je nasilać lub utrwalać