Pacjent z rozpoznaniem schizofrenii nie jest zainteresowany nawiązywaniem relacji społecznych ani podjęciem rehabilitacji zawodowej. Jego afekt jest płaski, chory mówi bardzo niewiele i spędza większość czasu siedząc przed telewizorem, nieumyty i nieogolony. Ma utrwalone urojenia prześladowcze, które nie wpływają jednak na jego funkcjonowanie tak bardzo jak inne objawy. Który z poniższych leków przeciwpsychotycznych należy zastosować u opisanego pacjenta?

D

Pacjent z rozpoznaniem schizofrenii wykazuje dominujące objawy negatywne: brak zainteresowania relacjami społecznymi, wycofanie, spłycenie afektu, ubóstwo mowy, zaniedbanie higieny, a także utrzymujące się urojenia prześladowcze, które jednak nie wpływają tak istotnie na funkcjonowanie jak objawy negatywne. Według aktualnej wiedzy klinicznej, leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji (atypowe), takie jak olanzapina, wykazują większą skuteczność w redukcji objawów negatywnych schizofrenii niż leki pierwszej generacji, np. haloperidol, chlorpromazyna czy perfenazyna. Olanzapina jest preferowana ze względu na lepszy wpływ na objawy negatywne, mniejsze ryzyko wystąpienia objawów pozapiramidowych oraz korzystniejszy profil tolerancji, co potwierdzają liczne badania kliniczne i metaanalizy Źródło: