Doznania zmysłowe określane jako lokalizowane w nieadekwatnej przestrzeni dla określonego zmysłu, w której nie mogą być obecne, określane są jako:

C

Pseudohalucynacje (omamy rzekome) to typ spostrzeżeń, w których źródło doznań zmysłowych rzutowane jest w niemożliwą, nieadekwatną przestrzeń, np. głos dobiegający z kosmosu, z mózgu, z wątroby, z miejsca odległego o kilka kilometrów od pacjenta. Najczęściej mają one charakter omamów rzekomych słownych, zazwyczaj „głosów” lub „głośnych myśli”,które chory umiejscawia we własnej głowie lub innych częściach ciała. Znacznie rzadsze są pseudohalucynacje wzrokowe, opisywane jako „żywe wyobrażenia”, lokalizowane w „przestrzeni przed oczami”. Dla porównania: halucynacje są przeżywane jako realne, iluzje to błędna interpretacja rzeczywistych bodźców, pareidolie polegają na nadawaniu sensu niejednoznacznym zewnętrznym wzorcom, a termin „parahalucynacje” bywa używany w ograniczonym sensie dla omamów o podłożu obwodowym.