49-letnia kobieta przyszła do apteki i prosi o wydanie bez recepty opakowania leku, który pomoże jej usnąć w nocy i ukoić nadwyrężone „trudną sytuacją rodzinną” nerwy. Obiecuje doniesienie recepty w ciągu kilku dni, gdy tylko jej lekarz wróci z wakacji oraz zaprzecza by nadużywała leków nasennych lub uspokajających. Na odmowę kobieta reaguje wzburzeniem, płaczem i coraz intensywniejszym domaganiem się leku, prosząc o wydanie „chociaż kilku tabletek Relanium”. Najprawdopodobniej kobieta ta cierpi na:

C

Obraz kliniczny wskazuje na zespół uzależnienia od środków nasennych/uspokajających: konkretne i uporczywe żądanie „relanium” (diazepam), obiecywanie dostarczenia recepty później, zaprzeczenie nadużywania oraz silna emocjonalna reakcja przy odmowie to typowe przejawy uzależnienia. Kryteria DSM/ICD obejmują utrudnioną kontrolę używania, narastającą tolerancję, objawy odstawienia i kontynuację pomimo szkód, co tu jest najsilniej zasugerowane. Pozostałe opcje (GAD, nieorganiczne bezsenność, epizod depresyjny, choroba afektywna dwubiegunowa) nie tłumaczą charakterystycznego wzorca żądania i ryzykownego zachowania ukierunkowanego na uzyskanie benzodiazepyny. Źródło: