W anginie paciorkowcowej lekiem z wyboru jest:

C

Leki z wyboru w anginie paciorkowcowej to penicyliny β-laktamowe. Fenoksymetylopenicylina jest skuteczna wobec wszystkich szczepów Streptococcus pyogenes, skraca czas trwania choroby i zapobiega powikłaniom immunologicznym (np. gorączce reumatycznej). W przypadku uczulenia nieanafilaktycznego można zastosować cefalosporyny I generacji, natomiast przy alergii anafilaktycznej alternatywą są makrolidy, choć należy uwzględnić rosnącą oporność. Aminoglikozydy i kotrimoksazol nie są zalecane w leczeniu anginy paciorkowcowej ze względu na brak skuteczności wobec S. pyogenes. Antybiotyki (penicylina lub erytromycyna w przypadku alergii na penicylinę) są często przepisywane w ostrym zapaleniu gardła, chociaż tylko 30% jest spowodowane zakażeniami bakteryjnymi. Mogą one przyspieszyć zdrowienie w przebiegu zakażenia paciorkowcowego, ale konieczne jest kontynuowanie antybiotykoterapii przez 10 dni w celu eradykacji bakterii i zapobiegania gorączce reumatycznej Lekiem pierwszego rzutu w leczeniu paciorkowcowego zapalenia gardła i migdałków podniebiennych jest fenoksymetylopenicylina stosowana przez 10 dni. Wrażliwość szczepów Streptococcus pyogenes na ten antybiotyk jest pełna. Cefadroksyl rezerwuje się dlapacjentów z nienatychmiastową nadwrażliwością na penicylinę oraz nosicieli Streptococcus pyogenes. Z kolei makrolidy powinny być stosowane jedynie w razie wystąpienia nadwrażliwości o typie natychmiastowym.