Badaniem niezbędnym do rozpoznania guza Wilmsa jest:

C

Diagnostyka guza Wilmsa opiera się przede wszystkim na badaniach obrazowych. Ultrasonografia (USG) i tomografia komputerowa (TK) jamy brzusznej pozwalają potwierdzić nerkowe pochodzenie zmiany, ocenić jej wielkość, stosunek do torebki, zajęcie żyły głównej dolnej, obecność zmian obustronnych oraz zaplanować leczenie i określić stopień zaawansowania choroby (TK klatki piersiowej wykonuje się w kierunku przerzutów). Biopsje (otwarta lub cienkoigłowa) nie są rutynowo zalecane przed nefrektomią ze względu na ryzyko rozsiewu guza i podwyższenia stopnia zaawansowania; rozważa się je jedynie w przypadku nietypowego obrazu, wątpliwości diagnostycznych lub przed chemioterapią w chorobie obustronnej. Oznaczenie AFP służy do różnicowania z guzami wątroby (np. hepatoblastoma), natomiast renoscyntygrafia wykorzystywana jest do oceny czynności miąższu nerek i nie stanowi badania rozpoznawczego. Najczęstszym objawem choroby jest duży guz w jamiebrzusznej, zwykle wykrywany przypadkowou wyglądających zdrowo dzieci. Badania obrazowe, takie jak USG, MR (ryc. 22.14),są zwykle charakterystyczne