Przyczyną otyłości u dzieci nie jest:

B

Poprawna odpowiedź: B — leprechaunizm (zespół Donohue’a) nie jest przyczyną otyłości u dzieci. To ciężka postać wrodzonej insulinooporności wynikająca z mutacji receptora insulinowego, prowadząca do znacznego zahamowania wzrostu, niskiej masy urodzeniowej i braku odkładania tkanki tłuszczowej. Chorzy charakteryzują się skrajną insulinoopornością, zaburzeniami gospodarki węglowodanowej oraz dystroficznym wyglądem ciała, bez cech otyłości. Pozostałe wymienione stany sprzyjają otyłości: – wrodzony niedobór leptyny powoduje wczesną, ciężką otyłość z nasilonym łaknieniem (hiperfagią), – nadmierna podaż energii jest najczęstszą przyczyną otyłości u dzieci, – hiperkortyzolemia prowadzi do otyłości centralnej, z cienką skórą i rozstępami, – zespół Pradera-Williego przebiega z hipotonią w okresie niemowlęcym, a następnie rozwojem hiperfagii i otyłości. Przekarmia nie przyspiesza wzrost linearny i dojrzewanie płciowe. Dzieci otyłe są więc stosunkowo wyższe i ich wzrost zwykle mieści się powyżej 50. centyla. Czynniki endogenne, takie jak niedoczynność tarczycy czy zespół Cushinga, należy podejrzewać u dzieci otyłych, ale niskich, u których tempo wzrastania jest obniżone. U dzieci otyłych z niepełnosprawnością intelektualną i dysmorfią należy wziąć pod uwagę zespoły chorobowe. Najczęstszym z nich jest zespół Pradera i Williego (otyłość, hiperfagia, słabe wzrastanie, dysmorfia twarzy, hipotonia, brak jąder w mosznie u chłopców; zob. rozdz. 9, ryc. 9.19). U dzieci poniżej 3. roku życia z ciężką otyłością należy brać pod uwagę choroby genetycznie uwarunkowane, np.niedobór leptyny, jako możliwą przyczynę. The syndrome is associated with … atrophic subcutaneous adipose tissue (lipoatrophy) and muscular hypotrophy.