U pacjenta, u którego stwierdza się hemolizę, dodatni odczyn Coombsa może wskazywać na: 1) konflikt w zakresie grup głównych; 2) konflikt w zakresie Rh; 3) hemoglobinopatię; 4) atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy; 5) sferocytozę. Prawidłowa odpowiedź to:

A

Prawidłowa odpowiedź: A. Pozytywny wynik bezpośredniego testu antyglobulinowego (testu Coombsa) wskazuje na obecność przeciwciał i/lub dopełniacza związanych z erytrocytami, co potwierdza immunologiczny mechanizm hemolizy. Najczęściej występuje w konfliktach serologicznych — zarówno w zakresie układu ABO, jak i Rh (choroba hemolityczna płodu i noworodka, reakcje potransfuzyjne). Choroba hemolityczna noworodków (niedokrwistość hemolityczna noworodków spowodowana czynnikami immunologicznymi) jest wynikiem działania przeciwciał przeciw antygenom krwinek czerwonych. Najistotniejsze z nich to: anty-D (antygen Rhesus), anty-A czy anty-B (antygeny grup głównych ABC) i anty-Kell. Matka jest zawsze negatywnadla odnośnych antygenów (np. Rh D-negatywna),a dziecko pozytywne. Wówczas matka wytwarza przeciwciała przeciwko grupie krwi dziecka, które przechodząc przez łożysko, dostają się do krążenia płodu i są powodem niedokrwistości hemolitycznej płodu lub noworodka. Podstawą rozpoznania jest wykazanie dodatniego wyniku testu antyglobulinowego (testu Coombsa). Natomiast hemoglobinopatie prowadzą do hemolizy nieimmunologicznej, atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy ma charakter mikroangiopatii, a wrodzona sferocytoza wynika z defektu błony erytrocytów; w tych stanach bez współistniejącej autoimmunizacji test Coombsa pozostaje ujemny.