Ilość chorób o podłożu alergicznym stale rośnie. W ich diagnostyce podstawowym badaniem jest:

D

Prawidłowa odpowiedź: D. Testy punktowe skórne (ang. skin prick tests) stanowią podstawowe badanie w diagnostyce alergii, ponieważ w szybki, bezpieczny i ekonomiczny sposób pozwalają wykryć swoiste przeciwciała IgE u pacjentów z klinicznie uzasadnionym podejrzeniem choroby alergicznej. Umożliwiają ocenę znaczenia klinicznego uczulenia (relewancji sensitizacji) oraz jednoczesne porównanie reakcji na wiele alergenów. Oznaczenie całkowitego IgE ma charakter nieswoisty; oznaczanie swoistych IgE w surowicy (sIgE) stosuje się jako badanie uzupełniające lub w przypadkach przeciwwskazań do wykonania testów skórnych. Odsetek eozynofilów we krwi ma niską wartość diagnostyczną, natomiast testy prowokacji pozostają metodą potwierdzającą w sytuacjach niejednoznacznych lub przed planowaną interwencją terapeutyczną. Wyniki wszystkich badań należy interpretować w kontekście obrazu klinicznego pacjenta. Najbardziej przydatnym klinicznie badaniem przesiewowym w diagnostyce alergii pokarmowej IgE-zależnej są punktowe testy skórne (ryc. 16.4) oraz pomiar swoistych IgE w surowicy krwi (RAST). Oba testy mogą dawać fałszywie dodatnie wyniki, ale im większy jest odczyn, tym większe prawdopodobieństwo, że dziecko jest uczulone. Testy skórne punktowe oparte na zjawisku nadwrażliwości natychmiastowej (typ I wg Gella i Coombsa, typ I natychmiastowy wg EAACI 2023) są podstawową metodą diagnostyczną w alergologii, powszechnie stosowaną do stwierdzenia zależnej od IgE reakcji w obrębie skóry.