Przeszczepianie płuc rozważa się w następujących chorobach:1) idiopatycznym samoistnym zwłóknieniu płuc (IPF);2) mukowiscydozie;3) postaci ograniczonej raka płuca (T3);4) III stopniu zaawansowania sarkoidozy;5) umiarkowanej postaci POChP.Prawidłowa odpowiedź to:

E

Przeszczepienie płuc stanowi uznaną metodę leczenia końcowego stadium różnych chorób układu oddechowego, w przypadku których wyczerpano możliwości terapii zachowawczej. Do najczęstszych wskazań do transplantacji płuc na świecie należą: mukowiscydoza, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), śródmiąższowe choroby płuc (ILD), pierwotne tętnicze nadciśnienie płucne (IPAH) oraz sarkoidoza. W przebiegu sarkoidozy jedynie niewielki odsetek chorych rozwija tzw. zaawansowany fenotyp sarkoidozy płucnej (advanced pulmonary sarcoidosis, APS), charakteryzujący się postępującym włóknieniem miąższu płucnego, rozwojem nadciśnienia płucnego oraz niewydolnością oddechową. U pacjentów z zaawansowaną postacią choroby, którzy nie odpowiadają na leczenie farmakologiczne, przeszczepienie płuc stanowi ostateczną, a często jedyną skuteczną opcję terapeutyczną, umożliwiającą istotną poprawę jakości życia i rokowania. III stopień zaawansowania sarkoidozy według klasyfikacji Scaddinga oznacza obecność rozsianych zmian śródmiąższowych w płucach przy braku powiększenia węzłów chłonnych wnękowych i przytchawiczych. Obraz radiologiczny typowo obejmuje siateczkowate lub guzkowo-siateczkowate nacieki, lokalizujące się głównie w górnych i środkowych partiach płuc. Zmiany te są wyrazem aktywnego procesu zapalnego lub postępującego włóknienia miąższu płucnego. Nie wszyscy pacjenci z III stopniem sarkoidozy wymagają jednak przeszczepienia płuc, ponieważ stopień radiologiczny nie zawsze koreluje bezpośrednio z ciężkością kliniczną choroby ani z upośledzeniem funkcji oddechowej. U części chorych proces zapalny może ulec samoistnemu wyciszeniu lub dobrze odpowiadać na leczenie glikokortykosteroidami bądź lekami immunosupresyjnymi (np. metotreksatem, azatiopryną). Nowotwory złośliwe klatki piersiowej stanowią bardzo rzadkie wskazanie do przeszczepienia płuc — odpowiadają za zaledwie około 0,1% wszystkich transplantacji płuc wykonanych w latach 1995–2018. Wynika to przede wszystkim z wysokiego ryzyka nawrotu nowotworu po przeszczepieniu oraz ograniczonych korzyści długoterminowych. Transplantację płuc można rozważyć jedynie w wyjątkowych, ściśle określonych sytuacjach klinicznych, obejmujących przypadki ograniczonego do płuc gruczolakoraka in situ, gruczolakoraka minimalnie inwazyjnego lub wieloogniskowego gruczolakoraka płuca o niskim stopniu inwazyjności i bez zajęcia węzłów chłonnych. Nowotwór w stopniu T3 oznacza miejscowo zaawansowanego guza — przekraczającego 5 cm, naciekającego ścianę klatki piersiowej, osierdzie lub zawierającego guzki satelitarne w tym samym płacie. Takie przypadki, mimo że potencjalnie resekcyjne chirurgicznie, nie spełniają kryteriów ograniczonej, niskoinwazyjnej choroby płucnej, dla której transplantacja mogłaby stanowić leczenie radykalne. Ponadto ryzyko mikroprzerzutów i wznowy po transplantacji w tej grupie chorych jest bardzo wysokie. Źródła: