Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące stosowania pętlowych leków moczopędnych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w przewlekłej chorobie nerek:

C

W pytaniu o diuretyk, który powinien być zastosowany w pierwszej kolejności u pacjenta z eGFR < 30 ml/min/1,73 m2, klasyczne wytyczne wskazują na diuretyki pętlowe, takie jak furosemid, jako lek pierwszego wyboru. Zgodnie z wytycznymi ESC/ESH z 2018 roku oraz wcześniejszymi rekomendacjami KDIGO 2012, tiazydy i leki tiazydopodobne (np. hydrochlorotiazyd, indapamid) mają ograniczone działanie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek przy eGFR < 45 ml/min, a ich skuteczność praktycznie zanika przy eGFR < 30 ml/min. W takich przypadkach tiazydy należy zastąpić diuretykiem pętlowym, np. furosemidem lub torasemidem, aby uzyskać oczekiwany efekt przeciwnadciśnieniowy. Jednak w ostatnich latach podejście to uległo rewizji. Wyniki kilku mniejszych badań klinicznych wskazują, że niektóre tiazydy i leki tiazydopodobne, takie jak chlortalidon oraz indapamid, mogą zachować istotną skuteczność nawet przy eGFR < 30 ml/min/1,73 m2. Wytyczne KDIGO 2021 stwierdzają: “Diuretyki tiazydowe tracą skuteczność w zakresie działania moczopędnego i obniżania ciśnienia tętniczego wraz z pogarszaniem się GFR, jednak kilka z nich — w tym chlortalidon, metolazon i indapamid — wydaje się pozostawać skuteczne przy GFR < 30 ml/min/1,73 m2.” Polskie Towarzystwo Nefrologiczne w swoim stanowisku z 2023 roku rekomenduje stosowanie diuretyków tiazydowych lub tiazydopodobnych przy eGFR > 30 ml/min/1,73 m2. Natomiast przy eGFR ≤ 30 ml/min/1,73 m2 preferowane jest stosowanie chlortalidonu lub diuretyków pętlowych, z uwzględnieniem stopniowego dostosowania dawki. Wytyczne ESC/ESH z 2024 roku dodają: “Chlortalidon, zazwyczaj dodawany do diuretyku pętlowego, skutecznie obniża ciśnienie tętnicze oraz zmniejsza mikroalbuminurię u pacjentów z opornym nadciśnieniem i przewlekłą chorobą nerek 4. stopnia (eGFR 15–30 ml/min/1,73 m2).” W związku z powyższym, w pierwszej kolejności u pacjentów z eGFR < 30 ml/min/1,73 m2 powinno się stosować furosemid, natomiast tiazydy (np. indapamid) mogą stanowić alternatywę lub uzupełnienie terapii.