Które z poniższych stwierdzeń dotyczących pourazowych krwiaków namózgowych nie jest prawdziwe?

E

Krwiak nadtwardówkowy (epidural hematoma) stanowi nagromadzenie krwi pomiędzy kością czaszki a oponą twardą. W większości przypadków jego przyczyną jest pęknięcie tętnicy oponowej środkowej (middle meningeal artery, MMA), co prowadzi do gwałtownego krwawienia, powstania niestabilnego krwiaka i szybkiego narastania objawów neurologicznych. Ze względu na wysokie ciśnienie tętnicze w naczyniu źródłowym krwiak nadtwardówkowy często rozwija się dynamicznie, stanowiąc stan bezpośredniego zagrożenia życia i wymagający natychmiastowej interwencji neurochirurgicznej. Krwiak podtwardówkowy (subdural hematoma) to z kolei nagromadzenie krwi pomiędzy oponą twardą a pajęczą. Najczęściej rozwija się w wyniku pęknięcia żył pomostowych (bridging veins), które łączą powierzchnię mózgu z zatokami żylnymi opony twardej. Krwiaki podtwardówkowe mogą mieć charakter ostry, podostry lub przewlekły, w zależności od czasu narastania objawów i mechanizmu urazu. W obu przypadkach — zarówno krwiaka nadtwardówkowego, jak i podtwardówkowego — może dojść do wzrostu ciśnienia śródczaszkowego oraz przemieszczenia struktur mózgowych. W przypadku wgłobienia haka przyśrodkowego płata skroniowego w obrazie klinicznym obserwuje się wówczas anizokorię po stronie uszkodzenia (rozszerzenie źrenicy na skutek ucisku nerwu okoruchowego) oraz niedowład połowiczy po stronie przeciwnej, wynikający z ucisku dróg korowo-rdzeniowych w obrębie przeciwległej odnogi mózgu (crus cerebri). Zespół ten jest manifestacją zaawansowanego wzrostu ciśnienia śródczaszkowego i wymaga natychmiastowego leczenia operacyjnego. W niektórych bardzo rzadkich przypadkach dochodzi do tzw. paradoksalnego niedowładu (zjawisko Kernohana), kiedy przemieszczenie mózgu powoduje ucisk przeciwległego konaru — wtedy niedowład występuje po tej samej stronie co anizokorię. Źródła: