Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące leczenia pierwszego zachorowania na lekką postać rzekomobłoniastego zapalenia jelit:

B

Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego jest najczęściej wywoływane przez zakażenie bakterią Clostridium difficile. Do rozwoju choroby dochodzi zwykle po antybiotykoterapii szerokospektralnej, która zaburza fizjologiczną florę jelitową i umożliwia nadmierny rozrost toksynotwórczych szczepów C. difficile. Fidaksomycyna uznawana jest obecnie za najskuteczniejszy i najbezpieczniejszy antybiotyk w terapii pierwszego epizodu zakażenia C. difficile. Skuteczność fidaksomycyny w eliminacji bakterii jest porównywalna z wankomycyną, ale wykazuje istotnie niższy odsetek nawrotów choroby, co wynika z jej węższego spektrum działania oraz mniejszego wpływu na fizjologiczną florę jelitową. W sytuacjach, gdy zastosowanie fidaksomycyny jest niemożliwe, rekomendowaną alternatywą pozostaje wankomycyna, która wykazuje silne działanie bakteriobójcze wobec C. difficile w świetle jelita, przy minimalnym wchłanianiu do krwiobiegu, co ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Metronidazol zalecany jest obecnie wyłącznie w przypadkach, gdy fidaksomycyna i wankomycyna są niedostępne lub przeciwwskazane. Metronidazol jest skuteczny głównie w łagodnych przypadkach zakażenia, jednak jego zastosowanie zostało ograniczone ze względu na niższą skuteczność w cięższych postaciach choroby oraz gorszą penetrację do światła jelita, co zmniejsza stężenie terapeutyczne w miejscu zakażenia. Źródło: