W leczeniu ciężkiego (stopień III) nadciśnienia tętniczego w przewlekłej chorobie nerek u chorych ze znacznym białkomoczem i obrzękami obwodowymi oraz hiperkaliemią 6,6 mmol/l i filtracją kłębuszkową < 30 ml/min/1,73 m² w pierwszej kolejności należy zastosować:

D

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) oraz antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) są skuteczne w redukcji białkomoczu i ochronie nerek. Jednak u pacjentów z istotną hiperkaliemią (np. K⁺ = 6,6 mmol/l) ich stosowanie wiąże się z ryzykiem pogorszenia hiperkaliemii. Tradycyjnie uważa się, że diuretyki tiazydowe tracą skuteczność moczopędną i hipotensyjną przy spadku GFR <30 ml/min/1,73 m2. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi KDIGO 2021, niektóre tiazydowe lub tiazydopodobne leki, takie jak chlortalidon, indapamid czy metolazon, mogą zachować działanie przeciwnadciśnieniowe także w tej populacji pacjentów. U chorych z zaawansowaną przewlekłą chorobą nerek, obrzękami i współistniejącą hiperkaliemią, preferowane są diuretyki pętlowe, ze względu na ich silniejsze działanie natriuretyczne oraz zdolność do redukcji stężenia potasu. Połączenie diuretyku pętlowego z antagonistą kanału wapniowego jest bezpieczne w warunkach hiperkaliemii i może wspomagać kontrolę ciśnienia tętniczego oraz obrzęków. Stosowanie jednocześnie ACEI i ARB jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek. Źródło: