Kryteria rozpoznania przewlekłego zapalenia wątroby typu C stanowią:

B

Przewlekłe zapalenie wątroby typu C (HCV) stanowi długotrwałą, utrzymującą się infekcję wirusem zapalenia wątroby typu C, prowadzącą do postępującego uszkodzenia wątroby, włóknienia, a w części przypadków do marskości i raka wątrobowokomórkowego. Zgodnie z wytycznymi European Association for the Study of the Liver (EASL) z 2011 roku, rozpoznanie przewlekłego zakażenia HCV wymaga potwierdzenia zarówno obecności wirusa, jak i utrzymywania się zakażenia w czasie, a także oceny następstw biochemicznych i morfologicznych infekcji. Podstawowym warunkiem rozpoznania jest stwierdzenie w surowicy lub osoczu obecności przeciwciał anty-HCV (anti-HCV), co świadczy o kontakcie z wirusem. Wynik dodatni testu serologicznego powinien być obowiązkowo potwierdzony wykryciem materiału genetycznego wirusa (HCV RNA) metodą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) lub inną metodą molekularną o wysokiej czułości. Utrzymywanie się wykrywalnego HCV RNA przez okres dłuższy niż 6 miesięcy od zakażenia stanowi kryterium przejścia infekcji ostrej w fazę przewlekłą. Diagnostyka przewlekłego zapalenia wątroby typu C obejmuje również ocenę biochemiczną – zwłaszcza aktywności aminotransferaz (ALT, AST) – które w większości przypadków pozostają podwyższone lub wykazują wahania o charakterze przewlekłym. W procesie rozpoznania istotna jest także ocena stopnia zaawansowania choroby wątroby, dokonywana metodami nieinwazyjnymi bądź w uzasadnionych przypadkach histopatologicznie. Obecność zmian typowych dla przewlekłego zapalenia, takich jak martwica mostkująca, zapalenie zrazikowe czy włóknienie, potwierdza przewlekły charakter procesu chorobowego. Źródła: