$5a

C

Nie każdy nadnamiotowy krwiak wewnątrzmózgowy wymaga leczenia operacyjnego. Decyzja o interwencji chirurgicznej zależy od wielu czynników, w tym lokalizacji i wielkości krwiaka, stanu ogólnego pacjenta oraz dynamiki objawów neurologicznych. Nie jest regułą, że każdy krwiak musi być usuwany chirurgicznie – w wybranych przypadkach możliwe jest postępowanie zachowawcze przy ścisłej obserwacji. Kontrola ciśnienia tętniczego u pacjentów z udarem krwotocznym ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia dalszego krwawienia i utrzymania odpowiedniej perfuzji mózgowej. Aktualne rekomendacje zalecają w pierwszej dobie utrzymanie ciśnienia skurczowego poniżej 180 mmHg, przy jednoczesnym stopniowym obniżaniu wartości ciśnienia w sposób bezpieczny dla pacjenta. Szczególną uwagę wymagają krwotoki w tylnej jamie czaszki. W przypadku narastania objawów móżdżkowych, wodogłowia lub pogarszania się stanu neurologicznego interwencja neurochirurgiczna jest wskazana pilnie, ponieważ tylna część mózgu odpowiada za podstawowe funkcje życiowe, a każde pogorszenie stanu pacjenta może stanowić bezpośrednie zagrożenie życia. Profilaktyka padaczkowa u pacjentów z krwotokiem śródmiąższowym nie jest standardem. Ryzyko wystąpienia napadów padaczkowych wzrasta w przypadku dużych, rozległych krwotoków, jednak rutynowe stosowanie leków przeciwpadaczkowych, takich jak kwas walproinowy, nie jest zalecane. Leczenie obrzęku mózgu obejmuje stosowanie mannitolu, furosemidu oraz hipertonicznych roztworów soli fizjologicznej (3% NaCl). Środki te mają na celu zmniejszenie ciśnienia śródczaszkowego i poprawę perfuzji mózgowej, stanowiąc standardową interwencję w postępowaniu z pacjentami po urazie lub krwotoku wewnątrzmózgowym. Źródła: