52-letni chory zgłosił się na izbę przyjęć w godzinach porannych z powodu osłabienia. Pacjent miał biegunkę i wymioty przez całą noc, podobnie jak jego żona kilka dni temu. Nadal nie jest w stanie przyjąć żadnych płynów doustnie. U pacjenta stwierdza się suchą błonę śluzową na języku, akcja serca jest miarowa i wynosi 95/minutę, a ciśnienie tętnicze wynosi 90/60 mm Hg. Pierwszym krokiem terapeutycznym powinno być podanie dożylne:

B

U pacjenta stwierdza się hipotonię (90/60 mm Hg), tachykardię (95/min) oraz suchość błon śluzowych jamy ustnej, co wskazuje na znaczną utratę objętości płynów pozakomórkowych i rozwijającą się hipowolemię. Stan ten jest najczęściej następstwem utraty wody i elektrolitów w przebiegu wymiotów i biegunki. W przypadkach łagodnego lub umiarkowanego odwodnienia preferowaną metodą wyrównania deficytu płynów pozostaje nawadnianie doustne. Jednak gdy występuje niemożność przyjmowania płynów drogą doustną, jak u opisanego pacjenta, konieczne jest nawodnienie dożylne. Płynem pierwszego wyboru w resuscytacji płynowej pozostają krystaloidy izotoniczne. Najczęściej stosowane są: Wybór pomiędzy 0,9% roztworem NaCl a płynem wieloelektrolitowym zależy od stanu metabolicznego pacjenta, charakteru utraty płynów oraz dostępności preparatu. W praktyce klinicznej roztwory wieloelektrolitowe, takie jak roztwór Ringera czy Ringer z mleczanami, są coraz częściej preferowane jako bardziej fizjologiczne płyny resuscytacyjne, ponieważ ich skład jonowy lepiej odpowiada osoczu. W przeciwieństwie do 0,9% NaCl, który zawiera wysokie stężenie chlorków, płyny te rzadziej prowadzą do rozwoju kwasicy hiperchloremicznej i mogą być skuteczniejsze w utrzymaniu równowagi kwasowo-zasadowej. Wyrównanie hipowolemii powinno być prowadzone z monitorowaniem stanu klinicznego, ciśnienia tętniczego, tętna, diurezy oraz stężenia elektrolitów w surowicy, z dostosowaniem dalszej terapii do indywidualnych potrzeb chorego. Źródła: