Do głośnego I tonu serca predysponuje: 1) szczupła sylwetka; 2) tachykardia; 3) niedomykalność zastawki mitralnej; 4) krótki odstęp PQ; 5) zawał serca. Prawidłowa odpowiedź to:

C

U osób o szczupłej budowie ciała (ograniczona tkanka podskórna, cienka ściana klatki piersiowej) dźwięki serca są lepiej przewodzone do powierzchni klatki piersiowej, co w praktyce oznacza mniejsze ich stłumienie. W tachykardii dochodzi do skrócenia fazy rozkurczu, co sprzyja wzmożonemu I tonowi (S₁) z dwóch zasadniczych przyczyn: (a) zastawki przedsionkowo-komorowe pozostają relatywnie szerzej rozwarte tuż przed początkiem skurczu, a ich zamknięcie staje się bardziej gwałtowne; (b) w warunkach hyperkinetycznych zwiększa się szybkość narastania ciśnienia w komorze (dP/dt), co dodatkowo potęguje energię zamknięcia płatków zastawkowych i zwiększa amplitudę S₁. Skrócenie odstępu PR powoduje wcześniejsze pobudzenie komór względem depolaryzacji i skurczu przedsionków; gdy komory są pobudzone przed zakończeniem ruchów adaptacyjnych płatków zastawek AV, ich zamknięcie na początku skurczu następuje bardziej nagle, co również może przejawiać się jako głośniejszy S₁. Źródła: