Powikłaniem długoterminowej terapii inhibitorami pompy protonowej nie jest:

D

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej (PPI) jest powszechne w leczeniu chorób związanych z nadkwaśnością żołądka, jednak coraz więcej danych wskazuje na możliwość występowania poważnych działań niepożądanych związanych z ich długotrwałym użyciem. Hipomagnezemia stanowi rzadkie, lecz potencjalnie poważne powikłanie terapii inhibitorami pompy protonowej. PPI mogą prowadzić do istotnego obniżenia stężenia magnezu w surowicy, co może skutkować objawami neurologicznymi i kardiologicznymi, takimi jak drgawki, zaburzenia rytmu serca czy tężyczka. Wyniki badań dotyczące związku między stosowaniem inhibitorów pompy protonowej a mikroskopowym zapaleniem jelita grubego są niejednoznaczne. Duńskie badanie populacyjne wykazało istotny związek, zwłaszcza w przypadku lanzoprazolu, natomiast inne badanie retrospektywne nie potwierdziło tej zależności, sugerując brak niezależnego wpływu PPI na ryzyko choroby. Kolejnym istotnym aspektem jest zwiększone ryzyko zakażenia Clostridium difficile. Metaanalizy wykazały, że stosowanie PPI wiąże się z około 70% wzrostem ryzyka wystąpienia infekcji C. difficile. Mechanizm tego zjawiska najprawdopodobniej związany jest z zahamowaniem wydzielania kwasu żołądkowego, co sprzyja kolonizacji przewodu pokarmowego przez patogenne drobnoustroje. W ostatnich latach zwrócono również uwagę na związek między przewlekłym stosowaniem PPI a niedoborem witaminy B₁2. Długotrwałe przyjmowanie PPI wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niedoboru witaminy B₁2, szczególnie u mężczyzn w wieku 18–40 lat. Ograniczone wydzielanie kwasu solnego może bowiem upośledzać uwalnianie witaminy B₁2 z pożywienia i jej wchłanianie w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego. Źródła: