Infliksymab (przeciwciała anty-TNF alfa) jest stosowany w nieswoistych chorobach zapalnych jelita w niżej wymienionych przypadkach, z wyjątkiem:

B

U pacjentów z nieswoistymi zapaleniami jelit, którzy nie tolerują azatiopryny lub merkaptopuryny, nie istnieje automatyczne wskazanie do rozpoczęcia terapii infliksymabem. Tiopuryny nie są równorzędne wobec leków biologicznych, a ich nietolerancja nie stanowi samodzielnego kryterium wdrożenia inhibitorów TNF-α. Infliksymab jest istotnym lekiem biologicznym, ale jego zastosowanie jest precyzyjnie określone: w ciężkim rzucie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego u pacjentów opornych na dożylne podanie glikokortykosteroidy pozwala szybko uzyskać odpowiedź kliniczną i zmniejszyć ryzyko powikłań związanych z niekontrolowanym stanem zapalnym, natomiast w przypadku steroidozależności umożliwia ograniczenie lub całkowite odstawienie glikokortykosteroidów, zapewniając długoterminową remisję i kontrolę choroby. W chorobie Leśniowskiego–Crohna infliksymab wykazuje szczególną skuteczność w leczeniu przetok. Źródła: