Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące zasad i czasu leczenia przewlekłego zapalenia wątroby typu B (PZW B):

D

EASL w najnowszych wytycznych z 2025 roku wskazuje dwie równorzędne i rekomendowane strategie terapeutyczne w leczeniu przewlekłego zakażenia HBV: analogi nukleozydów (ANs) oraz pegylowany interferon alfa (PEG-IFNα). Wybór konkretnej metody leczenia powinien być ściśle zindywidualizowany, z uwzględnieniem ogólnego stanu klinicznego chorego, aktywności replikacji wirusa, wartości aminotransferaz (ALT), stopnia zaawansowania włóknienia wątroby, wieku pacjenta oraz ryzyka rozwoju powikłań, w tym marskości i raka wątrobowokomórkowego. NAs, takie jak entekawir (ETV), tenofowir, stanowią obecnie podstawę leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Charakteryzują się one wysoką skutecznością przeciwwirusową oraz korzystnym profilem bezpieczeństwa. Pegylowany interferon alfa (PEG-IFNα) pozostaje natomiast alternatywną opcją terapeutyczną. Z uwagi na potencjalne działania niepożądane oraz ograniczoną skuteczność u pacjentów z zaawansowanym włóknieniem, leczenie interferonem rekomenduje się głównie u osób młodszych, bez cech marskości, z umiarkowanym poziomem wiremii, podwyższoną aktywnością ALT oraz korzystnym profilem wirusologicznym (np. określonym genotypem sprzyjającym odpowiedzi). Standardowy czas terapii wynosi 48 tygodni. W wybranych przypadkach EASL dopuszcza również strategię sekwencyjną lub skojarzoną, polegającą na zastosowaniu PEG-IFNα w połączeniu z ANs co może zwiększyć prawdopodobieństwo trwałej supresji replikacji HBV i utraty HBsAg. Źródło: