Ocena stanu odżywienia pozwala odpowiednio przygotować pacjenta do leczenia operacyjnego poprzez planowe włączenie leczenia żywieniowego. Wskaż parametr, który nie stanowi podstawy zaklasyfikowania pacjenta do grupy chorych niedożywionych:

B

Poprawna odpowiedź: B. Sama utrata masy ciała poniżej 10% nie przesądza o niedożywieniu – za istotną uznaje się zwykle utratę rzędu kilku procent w ostatnich miesiącach lub ponad 10% w ciągu 6 miesięcy. Mniejsze spadki wymagają oceny kontekstu: szybkości chudnięcia, zmniejszonego spożycia oraz tego, czy widoczne jest ubywanie tkanki tłuszczowej i mięśniowej. BMI <18,5, bardzo niska aktualna masa ciała oraz kliniczne cechy zaników tkanek są silnymi przesłankami niedożywienia. Obniżone stężenie albumin <3,5 g/dl może towarzyszyć ciężkim chorobom wątroby i może świadczyć o niedożywieniu. Niedożywienie należy podejrzewać przede wszystkim u chorych, u których w chwili przyjęcia do szpitala stwierdzono: - znaczną nadwagę lub niedowagę (BMI > 30 lub < 18,4), - ubytek masy ciała > 10% w ciągu 6 miesięcy przed hospitalizacją, - hiperkatabolizm w następstwie rozległych oparzeń, ciężkiego urazu, poważnych powikłań pooperacyjnych, wysokiej, długotrwałej gorączki, zakażenia, chorób nowotworowych, - zwiększoną utratę substancji odżywczych-zespoły złego wchłaniania, przetoki przewodu pokarmowego, biegunki, rozległe rany,-, uzależnienie od alkoholu i narkotyków, - przewlekłe choroby, zwłaszcza wątroby, trzustki, jelit, nerek.