Wskazania do zastosowania całkowitego żywienia pozajelitowego obejmują:1) przedłużającą się niedrożność porażenną jelit;2) sepsę z ogniskiem zakażenia w jamie brzusznej;3) przetokę proksymalnego odcinka jelita cienkiego o dużym wydzielaniu;4) konieczność zaspokojenia zwiększonych potrzeb metabolicznych po ciężkim urazie;5) porażenie rzekomoopuszkowe;6) śpiączkę wskutek krwawienia podpajęczynówkowego;7) izolowane odmrożenia palców kończyn dolnych.Prawidłowa odpowiedź to:

A

Poprawna odpowiedź: A. Całkowite żywienie pozajelitowe (TPN) stosuje się w sytuacjach, gdy przewód pokarmowy jest niesprawny lub niezdolny do pokrycia potrzeb żywieniowych. Przedłużająca się niedrożność porażenna oraz wysoka wydzielina z proksymalnej przetoki jelitowej uniemożliwiają skuteczne żywienie enteralne. W ogniskowej sepsie wewnątrz jamy brzusznej TPN bywa konieczne, gdy istnieją rzeczywiste przeciwwskazania do podaży enteralnej lub jej tolerancja jest skrajnie ograniczona. W ciężkich urazach o dużych wymaganiach metabolicznych TPN stosuje się wtedy, gdy żywienie enteralne jest niewystarczające bądź niemożliwe. Podstawowym wskazaniem do TPN jest niewydolność przewodu pokarmowego. Gdy rozwijają się powikłania pooperacyjne, zwłaszcza uniemożliwiające żywienie dojelitowe lub związane z zakażeniem, TPN może być skuteczne i ratujące życie. Do stanów, w których jest ono nieocenione, należą przedłużająca się porażenna niedrożność jelit, przetoka proksymalnego odcinka jelita cienkiego o dużym wydzielaniu, sepsa z ogniskiem zakażenia w jamie brzusznej, konieczność zaspokojenia zwiększonych potrzeb metabolicznych po ciężkim urazie.TPN prowadzi się do czasu osiągnięcia wystarczającej czynności jelit, umożliwiającej odżywianie chorego doustnie lub dojelitowo. W przypadkach przetoki górnego odcinka jelita cienkiego o dużym wydzielaniu TPN kontynuuje się do chwili samoistnego lub chirurgicznego zamknięcia przetoki.