Pacjent z niewydolnością serca (NS, obniżona frakcja wyrzutowa) i utrwalonym migotaniem przedsionków (AF) wymaga kontroli częstotliwości rytmu serca. Którego z poniższych leków NIE należy zastosować w tej sytuacji?

A

Iwabradyna jest przeciwwskazana w migotaniu przedsionków (zarówno napadowym, jak i utrwalonym), ponieważ działa wyłącznie na węzeł zatokowy i nie wpływa na częstotliwość w AF. W NS + AF podstawą kontroli rytmu są beta-adrenolityki, digoksyna lub nie-dihydropirydynowe blokery kanału wapniowego. Коротке пояснення кожного варіанту: A) Iwabradyna – przeciwwskazana w AF (brak wpływu na przewodzenie przedsionkowo-komorowe); wskazana tylko w rytmie zatokowym w NS. B) Werapamil – nie-dihydropirydynowy bloker kanału wapniowego; może być stosowany (i.v. lub doustnie) do kontroli rytmu w AF u pacjentów z NS (z ostrożnością). C) Diltiazem – podobnie jak werapamil; często stosowany (zwłaszcza i.v.) do kontroli częstotliwości w AF, również w NS. D) Digoksyna – lek z wyboru w NS z AF (zwłaszcza przy niskiej FW); zmniejsza częstotliwość rytmu komorowego, poprawia hemodynamikę. E) Metoprolol – beta-adrenolityk; lek pierwszego wyboru do kontroli rytmu w AF u pacjentów z NS.