Pan Henryk, 58-letni mężczyzna, od kilku miesięcy jest drażliwy, łatwo wpada w konflikty z rodziną, ma zwiększoną energię i aktywność. W pracy jest bardzo wydajny – koledzy i przełożeni go chwalą za kreatywność i inicjatywę. Rodzina martwi się, że po tym okresie przyjdzie „dołek”. Nie spełnia kryteriów pełnego epizodu maniakalnego. Najbardziej prawdopodobnym rozpoznaniem jest:

B

Objawy wskazują na epizod hipomaniakalny (zwiększona energia, drażliwość, konflikty, wysoka wydajność w pracy) bez pełnej manii. Rodzina obawia się kolejnego epizodu depresyjnego – to klasyczny obraz CHAD typu II (hipomania + duże epizody depresyjne). Dlaczego CHAD II, a nie I? Typ I wymaga co najmniej jednego pełnego epizodu maniakalnego (ciężkiego, często z psychozą, wymagającego hospitalizacji). Typ II – tylko hipomania (łagodniejsza, nie zaburza znacząco funkcjonowania, często zwiększa wydajność) + duże epizody depresyjne. Коротке пояснення кожного варіанту: A) CHAD I – wymaga pełnego epizodu maniakalnego (≥7 dni, wyraźne upośledzenie funkcjonowania, często hospitalizacja); tu nie ma manii, tylko hipomania. B) CHAD II – hipomania + co najmniej jeden duży epizod depresyjny; hipomania często postrzegana pozytywnie w pracy, drażliwość i konflikty rodzinne są typowe. C) Cyklotymia – łagodniejsze, chroniczne wahania nastroju (licznie subthreshold hipomanie i depresje) trwające ≥2 lata; brak pełnych epizodów hipomaniakalnych/depresyjnych. D) Uporczywe zaburzenie depresyjne (dystymia) – przewlekły, łagodny nastrój depresyjny ≥2 lata; brak faz hipomaniakalnych. E) Zaburzenie adaptacyjne z zaburzeniem zachowania – reakcja na stresujące wydarzenie, objawy w ciągu 3 miesięcy od stresora; brak cykliczności nastroju.