W leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych (GAD) oraz lęku z napadami paniki benzodiazepiny nie są zalecane w monoterapii długoterminowej ze względu na ryzyko uzależnienia i tolerancji. Który z poniższych leków nie jest zalecany jako monoterapia pierwszego rzutu w tych zaburzeniach

E

Benzodiazepiny (np. lorazepam) nie są zalecane w monoterapii długoterminowej w zaburzeniach lękowych uogólnionych (GAD) ani w zaburzeniu lęku napadowego (panic disorder) – stosuje się je tylko krótkoterminowo (2–4 tygodnie) doraźnie na napady paniki lub jako „pomost” do działania leków pierwszego rzutu (SSRI/SNRI). Lekami pierwszego rzutu są SSRI (fluoksetyna, sertralina, escitalopram) oraz SNRI (wenlafaksyna, duloksetyna), a pregabalina jest alternatywą (zwłaszcza w GAD w Europie). Коротке пояснення кожного варіанту: A) Fluoksetyna – SSRI; lek pierwszego rzutu w GAD i panic disorder. B) Wenlafaksyna – SNRI; lek pierwszego rzutu (szczególnie w GAD). C) Duloksetyna – SNRI; lek pierwszego rzutu w GAD. D) Pregabalina – zarejestrowana w Europie jako lek drugiego rzutu w GAD (skuteczna w monoterapii). E) Lorazepam – benzodiazepina; nie monoterapia długoterminowa (ryzyko uzależnienia, tolerancji, objawów odstawiennych).