Najlepsza kombinacja leków dla pacjenta z kardiomiopatią przerostową, frakcją LVEF 45%

A

W kardiomiopatii przerostowej (HCM) podstawą leczenia objawowego są leki zwalniające czynność serca i zmniejszające kurczliwość, czyli beta‑blokery (lub werapamil/diltiazem, gdy beta‑blokery są przeciwwskazane). U pacjenta z LVEF 45% (lekko obniżona frakcja wyrzutowa) stosuje się też standardowe leczenie niewydolności serca: ACE‑I oraz diuretyk pętlowy przy objawach zastoju. Odpowiedź A (bisoprolol, ramipril, torasemid) zawiera: - bisoprolol – typowy beta‑bloker preferowany w HCM (zwalnia rytm, wydłuża rozkurcz, zmniejsza gradient w drodze odpływu), - ramipril – ACE‑I korzystny przy obniżonej LVEF, - torasemid – diuretyk pętlowy do kontroli objawów zastoju. Odpowiedź B (nebiwolol, ramipril, furosemid) jest mniej optymalna, bo nebiwolol ma silne działanie wazodylatacyjne i jest preferowany raczej u starszych z NT i HF, natomiast w HCM klasycznie zaleca się „czyste” beta‑blokery (np. bisoprolol, metoprolol, propranolol). Dlatego najlepsza kombinacja to A.