U chorej lat 74 otrzymującej klindamycynę z przyczyn stomatologicznych w 5 dniu terapii wystąpiły objawy pod postacią początkowo dyskomfortu w jamie brzusznej, a następnie nasilonej wodnistej biegunki oraz silnych kurczowych bólów brzucha. W badaniu fizykalnym stwierdzono, że chora była w stanie ogólnym dobrym, wydolna krążeniowo i oddechowo, stwierdzono suche śluzówki, brzuch był miękki, nieznacznie tkliwy przy palpacji nad całą powierzchnią jamy brzusznej, bez wyczuwalnych oporów patologicznych, bez objawów otrzewnowych, ze słyszalną żywą perystaltyką. Najbardziej właściwym postępowaniem w tej sytuacji będzie:

A

U 74-letniej pacjentki w 5. dniu terapii klindamycyną pojawiła się nasilona wodnista biegunka i kurczowe bóle brzucha przy stosunkowo dobrym stanie ogólnym. Klindamycyna jest klasycznym antybiotykiem wywołującym rzekomobłoniaste zapalenie jelit związane z zakażeniem Clostridioides (Clostridium) difficile. Taki obraz (ostra biegunka po antybiotyku, bóle brzucha, odwodnienie, brak objawów ostrego brzucha) wymaga diagnostyki i leczenia zakażenia C. difficile w warunkach szpitalnych – stąd prawidłowe jest skierowanie na oddział chorób zakaźnych (odp. A). Odp. B jest nieprawidłowa – brak objawów ostrego brzucha, wzdęcia, zatrzymania gazów i stolca, więc skręt jelit jest mało prawdopodobny. Odp. C pomija kluczowe podejrzenie etiologii (C. difficile) i właściwy profil oddziału. Odp. D i E są błędne, bo bagatelizują objawy i opóźniają rozpoznanie potencjalnie groźnego powikłania antybiotykoterapii, a leki przeciwbiegunkowe mogą być wręcz szkodliwe w zakażeniu C. difficile.