Pacjent ma utrwalone migotanie przedsionków, dobrze toleruje swoją arytmię i nie odczuwa kołatania. Jest w dobrym stanie ogólnym, BP i HR były prawidłowe. Bierze bisoprolol i amiodaron. W badaniach kontrolnych okazało się, że ma podwyższone TSH. Jakie jest najbardziej optymalne postępowanie?

C

Amiodaron często wywołuje zaburzenia czynności tarczycy (najczęściej niedoczynność). U pacjenta z utrwalonym AF, dobrze kontrolowanym hemodynamicznie, nie należy pochopnie odstawiać skutecznego leku antyarytmicznego – szczególnie gdy nie ma objawów klinicznych dekompensacji ani ciężkiej choroby tarczycy, a stwierdzono jedynie podwyższone TSH w badaniu kontrolnym. W takiej sytuacji preferuje się kontynuację amiodaronu i dalszą diagnostykę/monitorowanie oraz ewentualne leczenie niedoczynności tarczycy małymi dawkami L‑T4, zwykle po konsultacji endokrynologicznej. A/B/C – wszystkie zakładają odstawienie amiodaronu, co nie jest optymalne u pacjenta dobrze tolerującego AF; dodatkowo dawki 50–100 µg L‑T4 jako startowe są zbyt duże u chorego kardiologicznego, 25 µg jest najbliższe praktyce, ale nadal nie ma wskazań do rutynowego odstawiania amiodaronu tylko z powodu podwyższonego TSH. D – również zakłada odstawienie amiodaronu, co jest nieuzasadnione. E – prawidłowe: nie odstawiamy amiodaronu, a dalsze postępowanie (monitorowanie, ewentualne leczenie L‑T4) dostosowujemy do pełnego obrazu klinicznego i decyzji endokrynologa/kardiologa.