Pacjent przedawkował Betaloc – co mu podajemy? 1. glukagon 2. chlorek wapnia 3. atropina 4. płynoterapia 5. insulina z glukozą 6. MgSO4

A

<p style="text-align:left">Przedawkowanie metoprololu (Betaloc) powoduje ciężką bradykardię, hipotonię, wstrząs; leczenie obejmuje glukagon, wapń, atropinę, płyny, czasem insulinę z glukozą.</p> <p style="text-align:left">Pacjent po przedawkowaniu Betalocu (metoprolol – selektywny β1-bloker) wymaga pilnego leczenia objawowego i specyficznego ukierunkowanego na odwrócenie blokady β-adrenergicznej oraz wynikających z niej zaburzeń hemodynamicznych (bradykardia, hipotensja, obniżony rzut serca).</p> <p style="text-align:left">Spośród podanych opcji prawidłowe (uzasadnione w standardach leczenia zatrucia beta-blokerami, w tym metoprololem) to:</p> <p style="text-align:left"><b>glukagon</b> – lek pierwszego wyboru w ciężkiej toksyczności β-blokerów (5–10 mg i.v. bolus, następnie wlew); działa poprzez zwiększenie cAMP niezależnie od receptorów β, poprawia kurczliwość i częstość akcji serca</p> <p style="text-align:left"><b>chlorek wapnia </b>(lub glukonian wapnia) – stosowany w celu poprawy kurczliwości mięśnia sercowego (zwiększa dostępność wapnia wewnątrzkomórkowego); dawka typowo 1–3 g CaCl₂ i.v.</p> <p style="text-align:left"><b>atropina</b> – pierwsza linia w bradykardii (0,5–1 mg i.v., powtarzane do 3 mg); często nieskuteczna samodzielnie, ale standardowo podawana jako początkowa interwencja</p> <p style="text-align:left"><b>płynoterapia</b> – podstawowe leczenie hipotensji (krystaloidy i.v. w bolusach); wspomaga preload</p> <p style="text-align:left"><b>insulina z glukozą</b> (high-dose insulin euglycemic therapy – HIET) – leczenie drugiego rzutu w opornej hipotensji i wstrząsie kardiogennym (bolus 1 U/kg + wlew 0,5–1 U/kg/h z glukozą i monitoringiem potasu); poprawia metabolizm energetyczny kardiomiocytów</p> <p style="text-align:left">MgSO₄ (siarczan magnezu) nie jest standardowym lekiem w zatruciu metoprololem – podaje się go głównie w zatruciu sotalolem (z powodu wydłużenia QTc i ryzyka torsade de pointes) lub w wybranych przypadkach arytmii komorowych; w klasycznym zatruciu metoprololem nie jest zalecany rutynowo.</p>