Twoim pacjentem jest 2-letni, ważący 12 kg chłopiec, który od dnia wczorajszego ma silną biegunkę i wymioty. W momencie badania dziecko jest podsypiające. W badaniu RR 40/min, SpO2: słaby sygnał (zimne kończyny), CRT 4 sek, HR 200/min, BP 50/30 mmHg, zapadnięte żyły szyjne, wątroba nie wystaje spod łuku żebrowego. W EKG częstoskurcz zatokowy. Jakie działanie zastosujesz u tego pacjenta?

C

Dziecko ma obraz wstrząsu hipowolemicznego (biegunka, wymioty, tachykardia, hipotensja, wydłużony CRT, zimne kończyny). Leczeniem z wyboru jest szybkie podanie bolusu krystaloidów 20 ml/kg mc. (12 kg × 20 ml = 240 ml). Odpowiedź sugeruje połowę dawki, ale spośród podanych opcji tylko C jest zbliżona do właściwego postępowania (płynoterapia, nie leki antyarytmiczne czy beta-bloker). A. adenozyna 120 mcg – stosowana w częstoskurczu nadkomorowym, nie w częstoskurczu zatokowym we wstrząsie. B. kardiowersja 12 J – wskazana w niestabilnych tachyarytmiach, nie w tachykardii zatokowej z hipowolemią. C. 120 ml krystaloidów – jedyna odpowiedź z płynoterapią; w praktyce należy podać 20 ml/kg (ok. 240 ml), ale kierunek postępowania jest właściwy. D. Betaloc 1 mg – beta-bloker pogorszyłby wstrząs, przeciwwskazany. E. dopamina w wlewie 5 mcg/kg/min – lek wazopresyjny nie zastępuje początkowej resuscytacji płynowej we wstrząsie hipowolemicznym.