U 20 letniego pacjenta będącego uczestnikiem wypadku komunikacyjnego w badaniu urazowym rozpoznano złamanie podudzia i bolesność miednicy. W ambulansie pacjent był stabilny krążeniowo i oddechowo. W badaniu wykonanym w chwili przyjęcia do SOR stwierdzono narastający obwód i tkliwość brzucha, zaburzenia świadomości, anizokorię, prężenia kończyn, RR 8/min, HR 60/min, BP 70/40, CRT 4 sek., brak tętna na tętnicach promieniowych. Zalecanym sposobem płynoterapii w przypadku tego pacjenta będzie podawanie bolusów płynowych:

A

Pacjent ma cechy ciężkiego wstrząsu pourazowego z podejrzeniem krwawienia wewnętrznego (brzuch, miednica, OUN). W takim przypadku celem płynoterapii jest szybkie uzyskanie ciśnienia skurczowego ok. 100–110 mmHg (tzw. permissive hypotension jest mniej adekwatna przy podejrzeniu urazu OUN – tu dążymy do wyższego SBP). Płyny podajemy w bolusach, oceniając odpowiedź hemodynamiczną. A. do uzyskania SBP >100-110 mmHg – prawidłowe postępowanie u ciężko rannego z podejrzeniem urazu OUN. B. do uzyskania tętna na tętnicy promieniowej – zbyt mało precyzyjny i pośredni cel; tętno może być wyczuwalne przy niższym SBP. C. do czasu, aż możliwe będzie podanie preparatów krwi lub operacja – nieprecyzyjne; nie określa docelowych parametrów hemodynamicznych. D. do uzyskania CRT < 2 sek. – CRT jest pomocne, ale nie może być jedynym celem płynoterapii. E. do uzyskania diurezy >1 ml/kg/h – nie jest celem w ostrej fazie resuscytacji pourazowej, diureza jest wskaźnikiem późniejszej stabilizacji, nie wczesnej płynoterapii.