Kiedy nie możemy przyjąć taktyki czujnego wyczekiwania:

C

„Czujne wyczekiwanie” można stosować w stanach przewlekłych lub samoograniczających się, ale nie przy istotnym, utrwalonym ryzyku powikłań, jak w nadciśnieniu II stopnia. A. dystymia – przewlekłe, łagodne zaburzenie nastroju; możliwe krótkie wyczekiwanie przy łagodnych objawach i dobrej kontroli. B. ostre niepowikłane zapalenie ucha środkowego – u części pacjentów dopuszczalne krótkie wyczekiwanie z leczeniem objawowym. C. nadciśnienie tętnicze II stopnia – prawidłowe: wymaga aktywnego leczenia, bo istotnie zwiększa ryzyko sercowo‑naczyniowe. D. łagodna hipercholesterolemia bez innych czynników ryzyka – możliwa początkowo modyfikacja stylu życia i obserwacja. E. łagodna bezsenność sytuacyjna – często wystarcza obserwacja i niefarmakologiczne zalecenia, bez natychmiastowej farmakoterapii.