Niedomykalność aortalna – szmer:

B

W niedomykalności aortalnej krew cofa się z aorty do lewej komory w rozkurczu, dlatego typowy jest wysoki, decrescendo, holodiastoliczny szmer nad zastawką aortalną. Szmer Austina-Flinta to dodatkowy, rozkurczowy szmer nad koniuszkiem, wynikający z uderzania cofającego się strumienia krwi o płatek przedni mitralny. A: Holosystoliczny – typowy dla niedomykalności mitralnej lub trójdzielnej, nie dla aortalnej. B: Prawidłowe – szmer holodiastoliczny, możliwy szmer Austina-Flinta. C: Skurczowy crescendo–decrescendo – charakterystyczny dla stenozy aortalnej, nie dla niedomykalności. D: Krótki wczesnoskurczowy – może występować np. w niewielkiej niedomykalności mitralnej, nie jest typowy dla AR. E: Szmer ciągły (maszynowy) – typowy dla przetrwałego przewodu tętniczego (PDA), nie dla niedomykalności aortalnej.